Ρίγος

Η οπτική του γηπέδου από τα επάνω διαζώματα του ΟΑΚΑ δεν είναι η καλύτερη δυνατή, ιδίως όταν προσπαθείς να διακρίνεις τι γίνεται στο απέναντι τέρμα. Το κέρμα όμως του διαιτητή Κάκου, ήταν με τους οπαδούς της ΑΕΛ και έτσι τους έδωσε το τέρμα της Αεκ από την δική τους πλευρά για το δεύτερο ημίχρονο. Η μπάλα έφυγε με δύναμη από το πόδι του Σαρμιέντο. Κάποιος φώναξε «Γκολ». Θαρρείς ότι αυτό το άψυχο φουσκωμένο πετσί τον άκουσε και αποφάσισε να χτυπήσει στο πόδι του Ζουράφσκι αλλάζοντας πορεία και περνώντας αργά και βασανιστικά δίπλα από τα πόδια του Σάχα. Κάπου εκεί ο χρόνος σταμάτησε.

Οι ιαχές των πανηγυρισμών ακολουθήθηκαν από έντονη βραχνάδα και δακρυσμένα από χαρά μάτια, αλλά και από μία σειρά από απόπειρες για την εξήγηση όλων όσων συνέβησαν. Πολλοί μίλησαν για «θεία δίκη» και «μάλωναν» με τους ψυχραιμοτέρους που μιλούσαν για μία απλή ανταμοιβή της αγωνιστικής εικόνας. Οι διαφωνίες όμως σταματούσαν όταν αναλύονταν το αποτέλεσμα της εκπληκτικής βραδιάς. Το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από την ΔΙΚΑΙΩΣΗ της ΑΕΛ και του ανυπέρβλητου λαού της.

ΔΙΚΑΙΩΣΗ για:

  • Τις «μεταφυσικές» περυσινές ανησυχίες του Κασναφέρη, εκεί μέσα στην ατέλειωτη βροχή, καθώς και την καθεστωτική αντίληψη του αντιπάλου
  • Τις επαγγελματικές «ανησυχίες» του τέως προπονητή που οδήγησαν στο διαρκές περυσινό κρυφτούλι, με αποκορύφωμα το αποτυχημένο λογύδριο της Μ. Πέμπτης
  • Την συνετή διαχείριση της περυσινής «κρίσης» από την διοίκηση και την ταχύτατη αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς αυτήν
  • Το πάθος των ποδοσφαιριστών που αφουγκράστηκαν τον παλμό του λαού της ΑΕΛ και αποφάσισαν να σβήσουν τις αγωνιστικές παρασπονδίες της προηγούμενης αγωνιστικής
  • Το εξαιρετικό «διάβασμα» του αγώνα από το τεχνικό επιτελείο
  • Την ατέλειωτη ταλαιπωρία των οπαδών της ΑΕΛ που αναγκάστηκαν να περιφέρονται με τα λεωφορεία από νωρίς το πρωί της Κυριακής, ωσάν να πήγαιναν επιστράτευση
  • Την απίστευτη κερκίδα που νίκησε κατά κράτος τους γηπεδούχους. Πόσο φτωχό και άδειο φαίνεται ακόμη και το ΟΑΚΑ μπροστά στην ψυχή και το πάθος μας, όταν αποφασίσουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας…

Η επόμενη ημέρα μας βρίσκει γαλήνιους και συνάμα έτοιμους για την επόμενη μάχη. Το ματς με την Αεκ αποτελεί πλέον μία πολύ γλυκιά ανάμνηση, αλλά και μία απόδειξη για το τι μπορεί αν επιτευχθεί αν ΑΕΛ και κόσμος πορεύονται μαζί. Η ΑΕΛ έδειξε πως μπορεί. Απομένει να γεμίσει το Αλκαζάρ. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε εμείς. Το χρωστάμε στην ΑΕΛ, κυρίως γι΄αυτό το γλυκό ρίγος που ακόμη νιώθουμε όταν θυμόμαστε την μπάλα να περνά, περήφανα και σαδιστικά, την γραμμή του τέρματος.

Ο χρόνος σταμάτησε εκεί. Θα ξεκινήσει πάλι να μετρά το ερχόμενο Σάββατο στο παιχνίδι με τον Πανθρακικό στο Αλκαζάρ. Ας είμαστε όλοι εκεί. Το χρωστάμε στην μεγάλη μας ομάδα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s